Bolivarska revolucija kao utemeljenje ljevičarskog nacionalizma

Kada je 1992. godine jedan oficir po imenu Ugo Čavez izvršio pokušaj svrgavanja predsjednika, taj pokušaj je propao. Tada još uvijek nije bila etablirana suštinska ideja o ovom puču, kao što će se to desiti na izborima 1998. godine, kada idejama borbe protiv korupcije, partokratije i privatizovane PDVSA kompanije za eksploataciju i izvoz nafte, sa 56% pobjeđuje Ugo Čavez. Nikakve naročito revolucionarne ideje nije izložila njegova partija, osim što je dirnula u imperiju.

Bolivarska revolucija počinje

Od ranog dvadesetog vijeka kada je otkrivena nafta na tlu Venecuele, ona je postala meta američkih kompanija za eksploataciju i obradu. Nakon što je formirana PDVSA, venecuelanska naftna kompanija, ona je bila država u državi, njome je upravljao kapitalista, a takav poredak su održavale kompradorske elite upravljane iz Vašingtona. Takav kapitalistički sistem koji je uporediv sa savremenim sistemima zemalja regiona, održavan je zahvaljujući privatizovane naftne kompanije. Prvi korak nove vlasti u Venecueli je bilo razgraničenje sa takvim sistemom.

Revolucija je započela Ustavom iz 1999. godine, malom plavom knjigom koju možete držati u džepu, pravim manifestom ljevičarskog nacionalizma. Da bismo bili do kraja precizni, odredbe ovog Ustava nisu u cjelini sprovedene jer je za takvo nešto neophodna promjena svijesti, a to je najznačajniji dio revolucije. Ustav je najegalitarniji na svijetu. Neki članovi eksplicitno navode da je kućni rad ekonomska aktivnost, zagarantova je zdravstvana zaštita, sindikalna zaštita, ali i zaštita države od zapadnih eksploatatora. Revolucija koja je ovim započela nazvana je po Simonu Bolivaru, vojskovođi i borcu protiv španske soldateske, čiji posao Čavisti pokušavaju završiti.

Međutim, glavna tačka spoticanja jeste član ustava koji eksplicitno navodi da naftna kompanija PDVSA mora da bude sto-postotno u vlasništvu vlade Venecuele. Nacionalizacijom kompanije puklo je svako prijateljstvo sa SAD-om. Amerika je tako 2001. godine organizovala puč kojim je Čavez svrgnut sa vlasti svega 47 sati, nakon čega ga je okupljeni narod oko predsjedničke palate opet vaspostavio na vlast.

Sastavni dio ove revolucije je i proces opismenjavanja stanovništva, naročito domorodaca kojima su po prvi put zagarantovana sva prava u misiji „Robinson“. Nevjerovatnom brzinom ogroman broj populacije opismenjen je, a fakulteti dobili obavezu da u njima bude što je više moguće žena, naročito onih iz ruralnih krajeva.

Specifičnost ove Plave knjige je spoj elemenata orjentisanih ka punom razvoju ljudskih potencijala kroz socijalizam u ekonomskom smislu, suverenizam, tradicionalizam odnosno nacionalizam. Kada ovo sprovedete u praksu imate jasnu poziciju protiv imperije, protiv SAD i protiv neoliberalnog kapitalizma.

Bolivarsku revoluciju je sve do smrti nakon dvogodišnje brobe protiv raka predvodio Ugo Čavez, revnosni hrišćanin, antikapitalista, socijalista i sa ove distance možemo reći, istinski borac protiv imperijalizma. Imali smo nekoliko puta priliku da čujemo šta Čavez ima da kaže o Kosovu i Metohiji, o zlokobnom otimanju sakralne srpske teritorije iz ruku Srbije, i bombardovanju od strane NATO pakta, a pored toga i o zapadnom pravu na eksploataciju logike. Nakon njega, na čelo revolucije dolazi bivši diplomata i potpredsjednik, ali i vozač autobusa, Nikolas Maduro Moros.

Apologija ljevičarskom nacionalizmu

Venecuelanski sistem građen u kasnim devedesetim po mnogima izgleda kao sistem Savezne Republike Jugoslavije. Ako izuzmemo epohalne sankcije svjetskog Behemota¹, etničke probleme i rat, i bavimo se isključivo sistemom u političko.filozofskom smislu onda moramo reći da je u pitanju avangardan spoj socijalizma (ponegdje eksplicitno navedeno komunizma) i nacionalizma. Tako nešto u sličnom obliku viđeno je uglavnom (do tada) u afričkim pokretima za oslobođenje i borbu protiv imperijalizma, jer spoj socijalizma i nacionalizma je pogodak u srce razularenog Behemota i uspjevalo je kao luk i strijela protiv eksploatatora. Potom su nicale mnoge partije i pokreti ovakvog ideološkog opredjeljenja – gotovo cijeli Bliski istok izuzev Irana do Arapskog proljeća, a u Siriji isti sistem Bat partije važi i danas. U Evropskoj uniji niti jedna partija ljevičarskog tipa nije bila i nacionalistička, izuzev danas poznatijeg pokreta Sare Vagenkneht. Narativ ljevičarskog nacionalizma na zapadu su preuzele savremene partije „ekstremne desnice“ poput Nacionalnog okupljanja, ili čak MAGA pokreta u Americi koje pojedinci poput Džeksona Hinklija povezuju sa idejom „MAGA komunizma“, što je po više osnova duboko netačno.

Ljevičarski nacionalizam je dakle suverenistički spoj nacionalizma i socijalizma. Balast kojeg su zapadni univerziteti nametnuli pojmu nacionalizma u javnom diskursu nakon Drugog svjetskog rata dovodi do pežorativne percepcije ove ideologije pa čak i u pojedinim centrima na Istoku. Kada neko čuje spoj riječi socijalizam i nacionalizam, uvježban je da odmah pomisli na Hitlerov nacionalsocijalizam. Međutim, Hitler je u prvoj liniji bio protiv nacionalizma. Firer vrlo decidno odbacuje liberalnu i nacionalnu državu jer su takve države „pogrešno stvorena čudovišta“, nastala spajanjem klanova i plemena u naciju. Cilj njegove države je „unapređenje zajednice fizički i psihički homogenih bića, okupljanje i čuvanje najdragocjenjijih zaliha osnovnih rasnih elemenata, i podizanje rase na dominantan nivo, dok ne postane gospodarica svijeta“². Njegov nacionalsocijalizam je biološki imperijalizam, a Treći Rajh je samo mašina za ostvarenje višeljetnog cilja „Austriae est imperare orbi universo“³, odnosno restauracija Svetog rimskog carstva kao tipične imperije. Svaki nacionalizam je najveći protivnik imperijalizma, i najveći prijatelj prava naroda na samoopredjeljenje pod jasnim uslovima, tako da ne možemo okriviti Hitlera za nacionalizam, već imperijalizam.

Druga stvar koja je problematična, naročito na prostoru bivše Jugoslavije, a često primjećujem i u Republici Srpskoj, jeste percepcija načina borbe protiv Zapada. Protiv Zapada kao imperije je veoma umjesno boriti se nacionalizmom, međutim, to je veoma varljivo i tek nadgradnja na ono što Zapad najviše pogađa, a to je ekonomija. Ako se ogrnete zastavom i pijete Koka Kolu, Amerika idalje mirno djeluje, međutim, kada nacionalizujete ključnu državnu industriju, kada izbacite pojedine zapadne kompanije iz države, tada ste u cjelini zabili nož u leđa Behemotu. Ako ste samo u političkom smislu protiv Amerike, ostajete u domenu Netfliksove sapunice. Solidarnost i komunitarizam su potekli iz porodice, ili ako hoćete, Biblije, pretočio se u klanove i plemena i formirao nacije koje imaju pravo da se samostalno organizuju i privređuju.

Samo je ovaj put, put u kome ni radnik ni nacija nisu otišli u raj, već žive i danas, prilično zastupljeno, i bore se priotiv onih koji nude mir u zamjenu za odricanje od nacionalne nezavisnosti, uključujući i sposobnost nacije da razmišlja nezavisno i tako osmišljava politike, je put do krajnjeg suverenizma.

Posljednja pogrešna percepcija ljevičarskog nacionalizma se tiče njegove neefikasnosti. Kada određena nacija izabere rukovodstvo vođeno ovakvom ideologijom, Behemot uvodi nesnosne sankcije kako bi ga porazilo, izazvalo gnjev i bijes u društvu i organizovalo obojene revolucije, koje su se odigrale isključivo i samo u zemljama koje su zabole nož u leđa imperiji kada je bila najjača, i to nisu učinile nožem neoliberalnog kapitalizma. Takođe, pogledajte koje su zemlje bez straha jasno glasale protiv rezolucije o genocidu u Srebrenici u Generalnoj skupštini UN – gotovo sve sa vladama ljevičarskih nacionalista, uključujući i Sjevernu Koreju.

Izbori koji potvrđuju zakonitost

Od 1999. godine Vencuela je održala ukupno 35 izbora uključujući i referendum za potvrdu novog Ustava koji je pravi fundament Bolivarske revolucije, plava knjižica čiji članovi o zaštiti potrošača stoje kao citati na proizvodima u marketima. Čavisti su izgubili mnoge lokalne i pokrajinske izbore, dva izbora za parlament i niti jedan za predsjednika u periodu Pete republike. Transparentnost venecuelanskog izbornog sistema se ogleda u dvostrukoj verifikaciji – elektronskoj i štampanoj. To je natjeralo čak i Džimija Kartera da okarkteriše izborni proces kao „najbolji na svijetu“⁴ 2012. godine. Naravno, da postoje mahinacije neosporno je, postoje i u bastionu demokratije, SAD, što ih dovodi na ivicu građanskog rata. Međutim, ako se pobuna u nekoj stranoj zemlji ne desi prirodno, podstaknu je agenti, činovnici i ambasadori zapadnih zemalja, uz bogatu strateško-taktičku podršku opoziciji. Recept obojene revolucije je uvijek isti, vidjećemo tačno i kako izgleda u praksi:

1. Zapadni mediji ocjenjuju režim u Venecueli kao autoritaran i represivan prema svom narodu. SAD je stekao takav utisak nakon nacionalizacije PDVSA i nakon zabrane rada pojedinih nevladinih organizacija. Prije 1999. godine oko 90% svih venecuelanskih resusrsa bilo je eksploatisano od strane SAD i drugih zapadnih država, a sada je to vrlo regulisano ili obustavljeno u cjelini. Amerika i EU su uveli niz sankcija i blokada Venecueli, što je dovelo do smanjenja eknomske produktivnosti. Takođe, veliki dio Južne Amerike na različitim nivoima je sankcionisalo Venecuelu. Nakon svega toga, mediji zapadnog establišmenta ukazuju na ekonomsku krizu i uništenje države od strane Čavista⁵. Vašington post je priznao da su ove sankcije dovele do tri puta većeg ekonomskog pada od Velike depresije u SAD⁶.

2. Zapad je naravno tada počeo da djeluje finansirajući partije, pokrete, nevladine organizacije i istraživačke kuće. Nikolasu Maduru se na ovim izborima suprotstavio opozicioni blok velikog šatora osnovan od strane Huana Gvaidoa 2021. godine, Plataforma Unitaria Democrática (PUD) kojeg danas predvodi bivša poslanica i neuspjela kandidatkinja na izborima zbog korupcije, Marija Korina Mačado, odnosno zajednički protivkandidat na izborima Edmundo Gonzalez. Marija Korina je poput nekih drugih političara obučavana od strane SAD i Izraela, pa samim tim njena organizacija je ključna produžena ruka ovih snaga. Korina Mačado ima veoma bliske veze sa izraelskom partijom Likud Benjamina Netanjahua i zalaže se za uspostavlajnje Monroove doktrine. Krajem maja ove godine pisala je Netanjahuu i argentinskom predsjedniku Makriju (što se sada odnosi na Mileja) i zatražila pomoć u svrgavanju Madura⁷. Edmundo Gonzalez je takođe veoma problematičan kandidat, predstavljen kao umiljati dekica koji želi samo da svrgne Madura, bez jasnog cilja šta dalje, jer to i nije bitno, budućnost je prepuštena zapadnim koridorima moći. On je kao diplomata u ambasadi u El Salvadoru 1981. sarađivao sa vlastima u operaciji borbe protiv tamošnjih gerilaca nad kojima su otkrivena razna zvjerstva i mučenja. Gonzalez ima 74 godine i nema mnogo uticaja na odučivanja u pokretu. I konačno, cilj PUD-a je ostvarenje doktirne šoka koju sprovodi Havijer Milej, argentinski ludak koji poziva na otpor vojske Maduru.

3. Predizbornoj kampanji opozicije pridružuju se omladinske, studentske i nevladine organizacije. Kao i sada, brojne grupe koje se protive Maduru okupile su se oko Edmunda Gonzaleza, i najavile pobjedu na izborima. Sve američke istraživačke kuće objavile su progoze u kojima Gonzalez ima prednost od najmanje 20% u odnosu na Madura, dok su venecuelanski Hinterlaces i američki Lewis and Thompson najavile pobjedu Madura od oko 53%. Opozicija je unaprijed objavila da neće priznati poraz na izborima, kao uostalom i neke države, poput Argentine. PUD je odmah pozvala na demonstracije u slučaju gubitka, odnosno, krađe.

4. Nakon saopštavanja rezultata izbora od strane pete grane vlasti u Venecueli, Nacionalnog izbornog savjeta, šest sati nakon okonačanja procesa, sa 80% uzorka, Maduro je pobijednik sa 51,2%, a Gonzalez gubitnik sa 44,2%. Iako su ove izbore posmatrale misije UN, Vijeće lationameričkih izbornih eksperata, Afrička unija, navinari i intelektualci, te su od strane njih potvrđeni kao fer i pošteni, PUD je odmah proglasila izbornu krađu, a Marija Korina je na konferenciji za novinare rekla da je njen kandidat Gonzalez osvojio 73,3% glasova. EU parlamentarcima nije dozvoljeno da učestvuju u posmatračkoj misiji, niti ambasadama da djeluju u bilo kom smislu, a naročito ne Kolumbiji u kojoj je preko 8 miliona Venecuelanaca spremnih da povedu neoliberalnu kontrarevoluciju. U toku izbornog dana granice su bile zatvorene. Izbore su odmah osporili predsjednici Argentine, Čilea, Perua, Kostarike, Paname, Dominikanske Republike i Urugvaja sa kojima je Venecuela prekinula diplomatske odnose prošle večeri. Takođe, rezultate ne priznaju SAD, Španija i EU u cjelini. Meksiko, Brazil i Kolumbija se nisu jasno očitovale jer čekaju konačne rezultate, imajući u vidu da ih vode lijevo nacionalistički predsjednici i saveznici Madura. Predsjedniku na trećem mandatu su odmah čestitale mnoge zemlje članice ALBA-e, Bolivija, Nikaragva, Kuba, ali i Rusija. Prošlog dana i večeri mnogi demonstranti su se okupljali oko predsjedničke palate Mirafores kako bi svrgnuli Madura, međutim, policija je bila efikasna i rastrjerala ih je.

Buknuli su nemiri u unutrašnjosti zemlje gdje su srušene tri statue Uga Čaveza, brojne kriminalne organizacije okupljene oko Tren del Llano klana u Gvariku upadalu su u policijske stanice, demolirali ih i palili. Pročavistički demonstranti su pokušali da uđu u ambasadu Argentine u kojoj su neki opozicioni predstavnici. Širom zemlje održano je 187 nasilnih prostesta. Pripadnici policije su koristili suzavac i gumene metke naročito u Karakasu. Više od 20 vojnika je povrijeđeno, i potencijalno je dvoje mrtvih demonstranata. Tamo gdje su napadnute prostorije PSUV (Madurove partije) djelovale su tzv. paravojne formacije Colectivo. PUD najavljuje pobune naroda i demonstracije širom zemlje ovog utorka. Proteste je podržao Ilon Mask, a Sjeverna Makedonija je, ispostavlja se, učestovovala u hakerskom napadu na izborni sistem Venecuele.

Behemot je ovakvu strategiju već jednom oprobao sa Huanom Gvaidoom, kada je na vlasti u Vašingtonu bio Donald Tramp koji je nevjerovatnom silinom udario po narodima Južne Amerike u cilju svrgavanja nepodobnih vlada. Ovakvim zlodjelima skuhanim u kuhinji službi bezbjednosti SAD uz potporu Španije i Argentine, dokazuju koliko je ljevičarski nacionalizam mač u srcu imperiji koja je danas ranjena krvoločna zvijer.